Iedere week schrijft een medewerker van Hello Goodbye een column over zijn/haar belevenissen tijdens het maken van het programma.
September 2009 Hello allemaal!
Woensdag is het zover! Dan begint het achtste seizoen van Hello Goodbye, om half negen op Nederland 1. Zo’n mooie datum moet toch een extra impuls geven: 09-09-09. Je zou er bijna van gaan trouwen...
Het wordt een prachtige serie. Ik heb inmiddels de eerste drie afleveringen gezien en ik heb de indruk dat dit seizoen heftiger en intiemer is dan ooit. Maar, eerlijk is eerlijk, volgens mijn vrouw zeg ik dat elk seizoen... Wat heb ik weer een indrukwekkende verhalen gehoord van bijzondere mensen. Telkens weer worden we verrast. En op die manier houden we het ook vol, natuurlijk.
Lang geleden, op dinsdag 15 februari 2005, was de eerste draaidag van Hello Goodbye. Ook toen al waren we met hetzelfde team. En misschien is dat wel een grote kracht achter het succes van Hello Goodbye. Regisseur Wilfred Evers ging de eerste dagen nog mee, om de lijnen uit te zetten. Daarna ging hij richting edit-suite om op onnavolgbare wijze de eindmontage voor zijn rekening te nemen. In de loop van de tijd specialiseerde hij zich behalve tot montage-kunstenaar ook tot muziek-wizard. Wat heeft hij ons programma een extra dimensie gegeven met zijn zorgvuldige muziekkeuze!
Ook op Schiphol in die begindagen en nog steeds bij het programma: Bea Brouwer en Jasper Oosterhoff. Zij deden aanvankelijk om beurten de redactie op Schiphol: Rondvragen en samen met mij beslissen of we een verhaal gaan doen. Al die jaren is Bea de samensteller van Hello Goodbye. Een verantwoordelijke taak: de volgorde van de items is van groot belang. Bea is er een kei in. Ook stuurt zij als eindredacteur van Blazhoffski de redactie aan. Dat wil zeggen, de jonge vrouwen die mij om beurten terzijde staan op Schiphol. Bea neemt ze aan en begeleidt ze. En dat doet ze geweldig. Jasper verruilde na een seizoen Schiphol voor de edit-suite bij Blazhoffski en doet de eerste montages. En ook dit achtste seizoen was hij weer op uitstekend op dreef.
Maarten Schellekens en Menno van den Berg vormen mijn trouwe camera-team. Ook zij waren er vanaf dag 1 bij. Maarten noemen we vaak ‘Picasso’, omdat hij zo mooi kan filmen. Menno is een vakman pur sang en de trouwste collega van het universum. De rust en medemenselijkheid van dit tweetal zijn essentieel voor het vertrouwen dat mijn gesprekspartners hebben.
Ook vanaf dag 1 in charge: NCRV-eindredacteur Eric van Onna. Met zijn sprankelende energie weet hij ons telkens weer op te laden. Eric houdt met alles wat hij in zich heeft van Hello Goodbye en vecht als een leeuw voor het programma. Net als bedenker Dan Blazer, die nog steeds de trotse producent is en ons programma aan veel landen heeft weten te verkopen.
Acht seizoenen Hello Goodbye en het negende is al besteld. Ik denk dat een belangrijke reden van het succes van ons programma is, dat we het met zo’n loyaal en sterk kernteam maken. Maar een andere belangrijke reden zijn natuurlijk de kijkers. Ik heb de indruk dat veel kijkers echt houden van ons programma. En dat is een enorme stimulans!
Heel erg bedankt voor het kijken en tot ziens!
Joris Linssen
PS Tot 1 oktober kun je Hello Goodbye nomineren voor de Televizierring, op www.televizier.nl
Reacties
door: Joris Linssen
Wat een indrukwekkende verhalen zaten er weer in de eerste aflevering! We worden er op Schiphol veel op aangesproken. Veel mensen vertellen dat ze hebben gehuild bij het meisje dat naar Zweden ging, anderen prijzen de moed van Iraakse schone die over haar trauma’s sprak. Ik heb haar nog gebeld na de uitzending en ze was verbaasd hoe bekend het programma bleek te zijn. Toen ze op school aankwam om haar kinderen weg te brengen, was ze bestormd door allerlei juffen en ouders, die haar enorm complimenteerden. Hello Goodbye levert echt compassie op. Mensen leven mee met de gasten uit ons programma. Je gaat echt een beetje van die mensen houden, zei iemand laatst. Ook op mijn hyves krijg ik veel reacties, ook van mensen die de man wiens vrouw terminaal was, graag een lief mailtje willen sturen of zelfs een vakantie willen aanbieden. Hartverwarmend. En dat is, denk ik, ook de grote kracht van Hello Goodbye en ook de reden waarom ons kleine ploegje het zo lang uithoudt op Schiphol. De verhalen én de reacties zijn hartverwarmend. Dus, alsjeblieft, blijf reageren in ons gastenboek!
Groetjes Joris
Oude bekenden
door: Joris Linssen
Voor mijn programma werk ik dit jaar zo'n 60 draaidagen op Schiphol. En dan gaan je dingen opvallen. Je leert steeds meer mensen kennen die er ook werken. Yvette van de koffiebar bijvoorbeeld, bij aankomst twee. Een knappe donkere vrouw met een aanstekelijke lach, iedereen op Schiphol kent en is gek op haar. Zij verwent ons team altijd met extra lekkere café latte en veel aandacht. Zo had ik laatst een aangrijpend gesprek met een jonge vrouw die een kindje was verloren en nu op haar tweelingbroer stond te wachten, die een half jaar in het buitenland had gezeten. Een aankomst met gemengde gevoelens: blij vanwege de terugkeer, maar ook vol verdriet vanwege alle gebeurtenissen. Ik zag dat mijn redactrice Eelke het ook te kwaad kreeg. Zij is net 4 maanden zwanger en de tranen biggelden over haar gezicht. Yvette had dat ook gezien. Dus ik gebaarde naar Eelke dat ze bij de barvrouw moest gaan bijkomen. Terwijl ik doorging met filmen (de broer kon er immers ieder moment uitkomen) zag ik hoe Yvette haar troostte. That's what friends are for.
Opvallend is de geruisloze manier waarop de luchthaven constant gemoderniseerd wordt. De borden met vertrektijden zijn opeens hippe plasma-schermen, elke gebroken vloertegel wordt vernieuwd en als er iemand misselijk wordt, is er binnen een minuut een medewerker die de boel opruimt. De meeste schoonmakers kennen we inmiddels ook. De helden op hun dweilwagentjes en met de kauwgum-stok. Soms komen ze me tippen, als ze een mooi verhaal vermoeden. Straks komt er een adoptie-vlucht binnen, vertellen ze dan. Of bij vertrek 2 staat het hele Nederlands Elftal.
Schiphol heeft ook een paar vaste zwervers. Ze doen zich voor als toevallige passanten, maar na een paar maanden pik je ze er zo tussenuit. Ik maak af en toe een praatje met de Engelsman met de muts, die hier vaak rondloopt. Een hele aardige jongen. En de in zwarte kleren gehulde slapende man met zijn tas op schoot en zijn scheve hoofd, leunend op zijn hand. Hij lijkt een tukje te doen tussen twee vluchten, maar blijkt er elke dag te zitten. Telkens als ik hem zie, kan ik een glimlach niet onderdrukken. En dan voel ik me weer lekker thuis in dit niemandsland tussen afscheid en hereniging.
(eerder gepubliceerd in Schipholland)
De vermiste vriend
door: Joris LinssenAan het hek in aankomsthal 3 staat een leuke vrouw te wachten. Als verrassing komt ze haar vriend ophalen. Ze hebben sinds kort iets met elkaar en ze is smoorverliefd. Hij komt nu uit Curaçao. "De fijnste plek ter wereld", zegt ze. De kans is groot dat haar nieuwe vriend er naartoe zal emigreren. Ik vraag haar waarom ze niet mee gaat. Dat is lastig, want ze blijkt gescheiden te zijn en een kind te hebben. Die kan ze het toch niet aandoen om zo ver weg van haar vader te gaan wonen?
Hoe dieper we in gesprek raken, hoe leger de hal wordt. En op het laatst staan we er nog met zijn tweetjes en mijn cameraploeg. "Ik zal hem toch niet gemist hebben?", stottert ze opeens. Ik schrik. Het zal toch niet waar zijn dat hij ons niet gezien heeft? Maar ja, hij weet natuurlijk niet dat zij hem komt ophalen. Met een rood hoofd vraag ik hoe hij eruit ziet. Indisch en een kaal geschoren hoofd. "Als jij hier blijft wachten, kijk ik bij de treinen!", roep ik, en ik sprint weg richting station.
Als ik van de roltrap naar beneden kom rennen, zie ik dat perron 1 en 2 helemaal leeg zijn. Snel naar boven en naar 3. Ook niks. In ijltempo naar perron 5 dan maar. Daar zie ik hem gelukkig zitten. Een Indische man met een kale kop. Goh, een heel ander type dan ik gedacht had. Hijgend ga ik naar hem toe en zeg: "Bent u de man die heel verliefd is op een vrouw met een kind?". Hij kijkt me verbaasd aan. Helemaal buiten adem probeer ik: "Uw vriendin staat boven op u te wachten, het was een verrassing...". Geërgerd onderbreekt hij mij: "What do you want, I have got no money, go away!".
Als ik een beetje beschaamd weer terugkom in de centrale hal, zie ik nog net hoe de vrouw richting parkeergarage loopt. Samen met haar hippe, gebruinde vriend. Hij was een tas kwijt en daarom duurde het wat langer...
(eerder gepubliceerd in Schipholland)
Trots
door: Dan Blazer, BlazHoffski TV production, producent van Hello GoodbyeDeze week eindigt de derde serie van Hello Goodbye. Maar wees gerust: in het najaar volgt een nieuwe serie. We ontvingen ook dit jaar weer zeer veel positieve reacties en emails van kijkers. Deze week werden we ook overladen met positieve recensies in de kranten. De Telegraaf vroeg zich afgelopen vrijdag af, waarom dit programma zo gruwelijk goed gemaakt werd. Volgens mij weet ik daar het antwoord op. Ik heb het geluk om de halve aardbol over te mogen vliegen om Hello Goodbye in het buitenland te mogen opzetten. In veel landen zijn er momenteel opnames of worden er voorbereidingen getroffen voor een serie. Overal slaagt men erin een mooi programma te maken, maar nergens is het zo goed als in Nederland. Waar ligt dat aan?
Zeer terecht wordt in veel recensies de kwaliteiten geloofd van Joris, regisseur Wilfred Evers, camera en geluidsman Maarten Schellekens en geluidsman Menno vd Berg. Daarnaast zit er nog een team achter van (eind)redactie en productie (Wendy, Lieza, Marit, Jasper, Ryanne, Jeanique, Dijan). Dan is er nog de eeuwig positieve en kritische eindredacteur van de NCRV, Eric van Onna die door het vuur gaat voor Hello Goodbye, wekelijks de opnames bezoekt en iedereen enthousiasmeert.
Één persoon blijft tot nu toe ten onrechte onderbelicht. Bea Brouwer, de eindredacteur van BlazHoffski die de dagelijkse leiding van het programma in handen heeft. Zij is verantwoordelijk voor de inhoud, bepaalt met Eric welke items de uitzending halen, keurt items af of geeft aan wat er verbeterd dient te worden. Bea is verantwoordelijk voor de opbouw en structuur van een aflevering, stuurt de redactie aan en is nauw betrokken bij de eindmontage met Wilfred en durft het zelfs aan om in uitzonderlijke gevallen de muziek-keus van Wilfred te betwisten. Vanaf het eerste seizoen is Bea de spil van Hello Goodbye. Zelfs tijdens moeilijke privé omstandigheden waarin ieder normaal mens al lang zou zijn afgehaakt, bleef zij volledig werken aan het programma, strijdvaardig als altijd. Één week was zij dit seizoen genoodzaakt om af te haken en kon niet waken over elk detail van een aflevering. Dit was gelijk terug te zien in de uitzendingen, we hebben een prachtige serie gemaakt, maar er zat toch een mindere aflevering tussen. Na elke aflevering heb ik het genoegen om met haar te evalueren. Hoe mooi de uitzending ook was, het kan altijd beter, zij is nooit tevreden en altijd bezig met de volgende aflevering.
Kortom: op Hello Goodbye zit een team van programmamakers met uitzonderlijke kwaliteiten, die daarnaast bereid zijn om zich 200% in te zetten. Er is geen programma in Nederland dat met zoveel passie, aandacht en liefde wordt gemaakt.
Er is niks mooiers voor een producent om dagelijks op kantoor met dit soort mensen te mogen werken. Niet alleen goed in hun werk, maar bovendien zonder uitzondering sympathieke en humorvolle collega’s. Wat wil je nog meer? Dit prachtige team nog jaren bij elkaar houden!
Om stil van te worden
door: Menno van den Berg
Op de A2 is het 24 uur per dag een komen en gaan van mensen; iedere minuut een afslag of een oprit...eh? Nee, we zijn niet bezig met een variant op Hello Goodbye, cameraman Maarten en ik zijn gewoon onderweg naar Schiphol. Een weg die we de afgelopen maanden samen weer zo'n 50 keer hebben afgelegd. Elke bocht en ieder benzinestation voelen net zo vertrouwd als de aankomst- en vertrekhallen op Schiphol.
Afgelopen zondag was de laatste draaidag van dit seizoen. We ontmoetten een vrouw van 26 die haar vader kwam ophalen. Hij kwam uit Israël en ze hadden elkaar al twaalf jaar niet meer gezien. Haar ouders waren gescheiden en de man was verhuisd naar Israël en had daar een nieuw bestaan met een nieuw gezin opgebouwd. Door de ruzie tussen haar ouders had deze jonge vrouw haar maatje, die haar vroeger zo vaak meenam naar Artis, verloren. Het moest vooral gezellig worden, de weken dat hij hier was, hoopte de vrouw. En daar was hij, niet in tuinbroek, zoals ze zich van vroeger herinnerde, maar wel haar maatje. Alsof die veertien jaar maar twee weken waren geweest.
De enorme openheid van mensen maakt de verhalen zo bijzonder. Maar soms is het juist dat wat niet wordt gezegd, wat je raakt. En Joris is er een meester in om tussen de regels door te luisteren. Er is soms niets veelzeggender dan een stilte. Zoals de man die zijn zusje kwam ophalen. Ze kwam terug van een vakantie waar ze had gezwommen met dolfijnen. En ze had een hersentumor. Je zag het verdriet van de man, erover praten viel hem zwaar. Met de stilte zei hij alles wat er te zeggen viel. Stilte is overigens iets wat op Schiphol meestal ver te zoeken is. Dat is voor mij een extra uitdaging. Bijvoorbeeld wanneer een mooi verhaal ineens overstemd dreigt te raken door een uitgelaten groep mensen, of door de omroepster van Schiphol.
Op de terugweg zijn we het erover eens: het was een mooi seizoen. Het is best bijzonder om zo'n lange tijd zo intensief met elkaar op te trekken, zonder enige wanklank. We zullen Joris, Lieza, Wendy, Bea, Erik en Wilfred de komende maanden missen. Maar nu is het tijd voor iets anders.
Dan vult de auto zich met de stem van Damien Rice. 'Nine crimes' zingt hij. "Is that allright with you?". Mooi. Maar sinds onze regisseur Wilfred dit nummer koppelde aan het verhaal van de man die, een jaar na de dood van zijn vrouw, met zijn dochtertje naar Brazilië vertrok, kan ik er niet meer naar luisteren zonder terug te denken aan die middag in de vertrekhal. Een middag waarop we allemaal wat stiller waren dan normaal.
Als ik weer thuis kom, zie ik onze kat op de vensterbank zitten, zich achter het glas warmend aan het zonnetje. Zodra ze me in de smiezen krijgt, schiet ze naar de deur: naar buiten! Ho, schijnbeweging, eerst krijg ik nog een kopje als dank. En ineens vraag ik me af of de Amerikaanse kat, die het vliegtuig in Kopenhagen had gemist, nog bij zijn baasje is aangekomen. Zou dit programma me ooit nog loslaten?
De dingen des levens
door: Joris LinssenVorige week had ik een interviewtje bij de radio. Schiffers.fm op radio 2. Een aardig programma waar Hans Schiffers altijd om half vier een kwartier met een gast praat, om daarna op internet door te praten. We hadden het eerst over mijn favoriete muziek. Ik vertelde over Maria Mena's nummer Just Hold Me. Dat we dat op vakantie vaak in de auto draaiden, met de ramen wijd open door de Italiaanse heuvels cruisend. Het stond op een verzamelaar die mijn pleegdochter gekocht had. Normaal gesproken hebben mijn vrouw, 3 dochters en ik een nogal verschillende muzieksmaak. Maar het leuke was dat we alle vijf weg waren van dit meeslepende liedje. Het is eigenlijk een droevig liefdesliedje over een meisje dat om aandacht smeekt van haar vriend. Maar je kunt het ook beluisteren als een schreeuw om aandacht van een dochter voor haar moeder. Echt een mooi nummer! En als ik het hoor zie ik ons weer daar rijden...
Dat is ook wat vaak in Hello Goodbye gebeurt, dat een liedje een extra laag krijgt. Regisseur Wilfred Evers gebruikt prachtige nummers. Omdat ze zo toepasselijk zijn, krijgen de items meerwaarde, maar de liedjes zelf ook. Dat deed hij vroeger al, toen we samen 'Brok in de Keel' maakten. Het is de methode 1 + 1 = 3.
Na het liedje op de radio, gingen Schiffers en ik nog even door voor de internet-uitzending. Tot dan toe was de sfeer heel gemoedelijk geweest, maar opeens veranderde hij van toon en begon hij erover dat hij nooit een programma als Hello Goodbye zou kunnen maken. Hij vond het maar "makkelijk scoren" en het item over de man die met zijn kindje naar Brazilië ging, vond hij echt niet kunnen. In dat item vertelt de man dat zijn vrouw precies een jaar eerder zelfmoord pleegde. Een enorm heftig verhaal, waar ik zelf ook erg van schrok. Schiffers vond dat zo'n onderwerp niet kon, dat ik nooit had mogen doorvragen en dat we het nooit hadden mogen uitzenden.
Ook in ons gastenboek waren naast een grote meerderheid van positieve reacties, enkele kritische geluiden te lezen hierover. Daarom wil ik er nog wel wat over zeggen.
Ik wist op Schiphol natuurlijk van tevoren niet dat zelfmoord het thema van ons gesprek zou worden. Maar áls iemand het dan bespreekbaar maakt, zou het heel slecht en beledigend zijn om als interviewer af te haken. Het was een heel moeilijk onderwerp, maar het hoort wel bij het leven. Dit kun je meemaken. En deze moedige man wilde daar graag over praten. Na afloop pakte ik hem bij zijn arm en zei: "Wat heftig joh!" Waarop hij zei: "Ja, maar ik wilde het graag vertellen". Toen hij uiteindelijk afscheid genomen had, hebben we nog heel lang staan napraten met zijn ouders. Het was heel indringend. Ik heb beide ouders innig onhelsd. Ze waren heel geëmotioneerd, maar lieten dat pas echt zien toen hun zoon weg was (en de camera uit was). Ze vertelden nog veel schokkende dingen, die ze niet voor uitzending geschikt vonden. Uiteindelijk zijn ze pas na een uur naar huis gegaan.
Wij waren alle vier (camera, geluid, redactie en ik) heel erg onder de indruk van het leed dat deze mensen hadden meegemaakt en dat ze dat zo gedeeld hadden. We hebben er nog lang over nagepraat en we hebben er alle vier slecht van geslapen.
Toen we een tijd later de gemonteerde opnames zagen, waren we opnieuw onder de indruk. Het is een prachtig item geworden, dat heel veel recht doet aan het doorzettingsvermogen van de zoon en aan de steun die zijn ouders hem geven. Naar aanleiding van de uitzending kregen we heel veel steunbetuigingen voor hen. Dat kan troost bieden. Ik denk dat zulke items Hello Goodbye nou net zo bijzonder maken. Het is heel puur, het is echt, het is soms net zo hard als het leven zelf.
Ondertussen gaat het heel goed met vader en dochter in Brazilië. Overigens was hij al eerder daar naartoe gegaan om de plek waar hij met zijn dochtertje terecht zou komen te bekijken.
Al met al ben ik heel trots op deze man en op ons item. En om dat 'makkelijk scoren' te noemen, vind ik niet alleen een belediging voor mijn medewerkers en mij, maar vooral ook voor de mensen die zulke bijzondere verhalen durven te vertellen. Want daar sta ik voor, voor die mensen!
Een ontroerende ochtend
door: Wendy van LaarhovenPeeppeeppeep.....Ik schrik wakker. Het lijkt wel midden in de nacht. Ik kijk op mijn klok en het blijkt inderdaad midden in de nacht te zijn, kwart voor vijf om precies te zijn. Waarom staat mijn alarmklok zo vroeg??? Wat is er aan de hand?? Ik moet vast iets doen. Oja, we hebben een draaidag voor Hello Goodbye en vorige week hebben we besloten om deze week ook vroeg te gaan draaien. We hadden namelijk zulke mooie verhalen vorige week. Dus bijgelovig als we zijn, besloten we deze week weer tot een ochtenddienst. Pffff, ik ben niet op mijn best zo vroeg in de ochtend. Ik sukkel naar de douche, kleed me aan en sjok naar het centraal station om de trein naar Schiphol te pakken. Dit alles op de automatische piloot.
Op Schiphol is het al een drukte van belang; fitte mensen met koffers die druk pratend naar de gates lopen. Onderweg kom ik Joris tegen. Hij lacht en ik ook; voor allebei was het opstaan moeilijk. Hij laat me een sms-je zien van Erik, eindredakteur van de NCRV, met de tekst: “Ik heb een kater, dus ik draai me nog even om”. “Dit is een typische grap voor hem, wedden dat ie er dadelijk staat,”zegt Joris. We ploffen in aankomsthal drie neer bij een bar en bestellen koffie. Heerlijk, zo’n eerste bakkie. Al snel komen cameraman Maarten en geluidsman Menno en (inderdaad het was een grap) Erik. Maarten en Menno verblijven altijd in een hotel in de buurt van Schiphol en slapen eigenlijk altijd slecht. Deze keer hebben ze weer avonturen beleefd want een hele groep toeristen is ‘s nacht wegens geluidsoverlast hun hotel uitgegooid en moest in de bus slapen. De jongens grijnzen, hilariteit zo vroeg in de ochtend. Ik begin wat wakker te worden, de koffie helpt. Ik scan alvast of er interessante mensen lopen in aankomsthal drie.
Het is erg druk, dus de mensen die zo vroeg naar Schiphol gaan, vinden het wel heel belangrijk om te komen. Anders laat je je geliefde of gezin wel met de trein reizen. Terwijl de jongens zich klaar maken, praat ik met een vrouw en twee superlieve jongetjes. Het blijkt dat ze haar ex-man (de vader van de twee jongens) op komt halen. Spannend, denk ik meteen. Ook een erg leuke, open vrouw. Joris gaat met haar praten en er volgt een grappig gesprek met de ex-vrouw en de twee jongens. Het is altijd lekker voor iedereen als het eerste interview een beetje loopt. Dat zegt vaak iets over het verloop van de dag. Heerlijk, een goed begin!
Oke, het eerste item staat erop. Iedereen is wakker en heeft er zin in. Het is echt superfijn om de hele tijd met dezelfde club te werken. Je werkt makkelijker en het is vaak erg gezellig. Vandaag helpt Erik me met mensen te vinden met mooie verhalen. Wham, weer twee mooie items. Een gesprek is met een man en vrouw die al anderhalf jaar hun zoontje niet hebben gezien. En dat zoontje komt nu aan uit Thailand. Heftig!! Het andere verhaal gaat over een dochter die na twee jaar Gambia thuis komt omdat haar vader plotsklaps ongeneeslijk ziek is geworden. Emotioneel, we staan allemaal met natte ogen. Ook Joris is erg geraakt. "Na zoveel jaren Taxi en Hello Goodbye doen sommige verhalen me nog veel", vertelt hij me.
Als klap op de vuurpijl krijgen we in vertrekhal 3 nog een gesprek met een dame uit Israël die afscheid neemt van mensen waar ze ondergedoken zat in de Tweede wereldoorlog. Een mooi, interessant verhaal. Uitgeblust zitten we om half twaalf weer aan de koffie. We kijken elkaar aan en vragen ons af: Wat is dat toch met die vroege draaidagen? Zo heftig altijd. Maar wel een mooie, ontroerende ochtend waarin we leuke, interessante mensen hebben gesproken. Dat is Hello Goodbye. Wat een leuke baan hebben we toch!
Een mooie dag
door: Maarten Schellekens, cameraman"Mind your step!" klinkt het aan het einde van de loopband die ons naar de aankomst- en vertrekhallen van Schiphol brengt. De afgelopen dagen struikelden we bepaald niet over de mooie verhalen. Zien wat deze dag ons brengt.
Het is kwart voor zes ’s ochtends en ergens bij aankomst 3 wacht een zwangere vrouw van begin 30 op haar moeder uit Australië. We hebben deze morgen een afspraak met haar. Een uitzondering, want normaal gesproken worden de gesprekspartners ter plaatse gezocht door Wendy of Lieza, onze redacteuren. Op Schiphol is iedereen gelijk, het mooie verhaal kan van iedereen komen.
Geluidsman Menno en ik ontmoeten Joris en Wendy en maken onze apparatuur klaar. Joris krijgt een microfoontje, en ik doe mijn oortje in zodat ik de gesprekken via Menno’s microfoons goed kan volgen.
De aanstaande moeder wacht samen met haar zus bij het hek. Wij horen vooraf dat zij na twee jaar haar geëmigreerde moeder weer gaat ontmoeten. Joris stapt op de vrouwen af en het gesprek bouwt zich snel op. De ene zus geeft aan dat ze nauwelijks contact met haar vader heeft, de ander wel. Ze blijken verschillende vaders te hebben. Na de tweede scheiding vertrok de moeder van de halfzussen naar haar jeugdliefde in Australië. Beide dochters achterlatend. Hun moeder komt nu terug naar Nederland om de geboorte van haar eerste kleinkind mee te maken.
Al filmend hoor ik via mijn oortje alleen het intense gesprek van Joris met de zussen. De omgeving verdwijnt als het ware. Ik probeer zoveel afstand te houden dat het gesprek niet verstoord wordt, maar dichtbij genoeg te zijn om de hand te filmen die af en toe over haar zwangere buik streelt. De details vertellen vaak het beeldverhaal. De onrust; de tikkende vingers op het hek. Het verlangen; het op de tenen te gaan staan om zo verder in de bagagehal te kunnen kijken of de geliefde er al is.
We richten ons met microfoon en draaiende camera op een van de twee deuren waar de moeder uit gaat komen. "Op welke bekende Nederlander wachten jullie", vraagt iemand. Joris houdt de andere deur in de gaten. Het wachten begint. Hier bij aankomst 3 duurt het soms een uur, maar het kan ook na tien minuten opeens gebeuren. De deur in beeld houden en opletten maar, hopen dat we meteen de moeder eruit pikken. Ja!, daar is ze. Een intense omhelzing van drie vrouwen volgt. Ik loop er naar toe, draai er met de camera omheen en als
ze in de verte weglopen zien we nog net hoe moeder de buik van de aanstaande moeder bewonderd en ze gedrieën gearmd in de massa opgaan.
Joris is ondertussen herkend en aangesproken door een man die net terug is uit Peru. Hij wil graag zijn verhaal vertellen over hoe hij zijn vrouw en zijn 2 jarig zoontje in Peru achter moest laten. Wendy en Joris besluiten dat het een geschikt verhaal kan zijn. We stappen erop af. Met het rechteroog in de zoeker film ik over Joris’ schouder deze
man , terwijl ik met mijn linkeroog in de achtergrond een ontmoeting tussen een andere vader en zijn zoontje zie.
Joris vervolgt zijn gesprek met de man. Vanwege een verlopen verblijfsvergunning leeft hij de komende tijd gedwongen gescheiden van zijn gezin in Peru. "Regels zijn regels" begrijpt hij, maar het blijft bitter.
Ik begin om het gesprek heen te draaien. Het lukt om op een plek te komen waarbij Joris en de man vooraan in beeld hun gesprek voeren, terwijl nét op dat moment, midden tussen hen in, in de achtergrond, de andere vader zijn zoontje hoog boven zich in de lucht tilt.
Een visueel cadeautje dat mooi het verhaal illustreert.
Direct daarna draai ik weer terug achter Joris. Menno behoedt mij nog met één hand voor een struikelpartij over een bagagewagentje, terwijl hij met de andere hand zijn hengel stil boven de geïnterviewde man houdt.
De man vervolgt, dat hij zijn zoontje van 2 jaar van dichtbij wil zien opgroeien, "dat zou toch gewoon moeten kunnen".
Zijn ouders komen hem afhalen en ze verdwijnen samen in de drukte van Schiphol.
Ik stop de camera. Het wordt een dag van veel mooie verhalen!
Goud zoeken
door: Lieza Roben, redactriceSamen met collega’s items kijken van Hello Goodbye is een goede manier om elkaar te leren kennen. Waar de één wordt geraakt door een verhaal waar kleine kinderen de hoofdrol spelen, krijgt een ander natte ogen van een waar liefdesverhaal.
Gisteren hadden we de derde viewing op kantoor met waanzinnige items die weer een aantal prachtige uitzendingen beloven. ‘s Middags reed ik vanaf kantoor naar Schiphol voor een nieuwe draaidag. Nu de eerste uitzending van dit seizoen op tv is geweest, lijkt het rondlopen op de luchthaven opeens even vreemd. Wanneer Joris boven naar de vertrekborden gaat kijken komt hij met grote ogen terug de roltrap af. "Ik stond daar te kijken naar die borden, twee dames die mij zagen stootten elkaar aan en opeens werd ik me bewust in het decor van het programma te staan".
Het lijkt me inderdaad een bizarre ervaring net het programma gezien te hebben en vervolgens Joris zonder cameraploeg in de grote hal te zien staan. Alsof hij na de uitzending nooit van zijn plek is weggeweest...
Ik begin de zoektocht naar mooie verhalen in aankomsthal 2. Vrij snel ontmoet ik een leuk stel die aan het wachten zijn op hun zoon. Hand in hand en vol verwachting staan ze door het glas te turen. Ik heb een kort gesprek met ze en ze willen wel meewerken aan ons programma. Nadat ik Joris ingelicht heb, luister ik op afstand mee naar het gesprek wat hij met ze voert.
Mijn gedachtes dwalen ondertussen langzaam af naar de bijzondere gesprekken die in de aankomende uitzending te zien zijn. Zo is er een hoogzwangere vrouw die wacht op haar vriend, waar ze binnenkort mee zal gaan trouwen. Praten over de bruiloft en het toekomstige ouderschap is al bijzonder, maar het verhaal wordt nog aangrijpender als ze vertelt over de rol die haar overleden broer in haar leven speelt. Op dat soort momenten verbaas ik me altijd weer hoe Joris met de juiste vragen een bijzondere wending aan het gesprek weet te geven.
Deze draaidag komen we een aantal verhalen tegen, maar aan het einde van de dag kunnen we ons niet echt een gesprek herinneren waar we allemaal heel erg ontroerd door zijn. Natuurlijk is dat jammer, maar het vinden van goede verhalen is een beetje als ‘goud zoeken’, waarbij je goede en minder goede dagen kunt hebben.
Terug op kantoor is een collega bezig mensen te bellen die aankomende woensdag in de uitzending te zien zijn. Ook belt ze met de vrouw naar wie mijn gedachtes laatst nog uit zijn gegaan. Inmiddels is zij getrouwd en de trotse moeder van een zoontje. De naam van haar kind? Joris!
Een nieuw seizoen
door: Joris Linssen
Het zijn drukke dagen, zo vlak voor de eerste uitzending. Dinsdag moet ik al om kwart over zeven in de studio van Goedemorgen Nederland zijn. Als ik in de make up zit, komt presentatrice Mirella alvast even kennismaken. Ze is een groot fan van Hello Goodbye. Hoe doe je dat toch, dat mensen alles aan je vertellen, vraagt ze. Het is een vraag die mij veel gesteld wordt dezer dagen. Altijd leuk trouwens, een vraag met een complimentje erin. Sophie, die Hello Goodbye in België gaat presenteren, vroeg het me ook al. Het antwoord komt meestal op het volgende neer: Ik luister, stel me open en kom niet met een lijstje "vaste" vragen. Ik probeer met mijn gesprekspartner in een "flow" te komen, in een concentratie en dan heel precies op te letten wat ze echt willen vertellen. Sergej, de Russische presentator die op Schiphol de kunst af kwam kijken, wilde ook graag weten of ik hem een vast aantal vragen kon aanreiken. Veel verder dan de eerste vraag, op wie sta je te wachten, kan ik niet komen. De rest moet hij toch echt zelf doen!
Na afloop van de live-uitzending van Goedemorgen Nederland praten we nog een kwartier na. Mirella, een paar redacteuren, wat mensen die op de studiovloer werken. Iedereen hangt aan mijn lippen. Het geeft een goed gevoel dat Hello Goodbye ook bij collega's erg populair is.
Om tien uur 's ochtends ga ik inspreken bij de Gooi en Vecht Studio's. De eerste twee afleveringen worden daar audio nabewerkt. Hier zie ik pas goed wat voor mooie blokjes regisseur Wilfred Evers tussen de items heeft gemaakt. Samen met hem en samensteller Bea Brouwer pas ik de teksten aan totdat ze helemaal goed zijn.
Dan is het op naar Schiphol. Daar wachten cameraman Maarten, geluidsman Menno en redactrice Wendy op me in onze vaste koffiebar. Ze hebben kadootjes voor me, want ik ben jarig geweest. Als ik aan een snel broodje zit, komt de ploeg van SBS Shownieuws aanlopen. Zij komen wat quootjes halen voor hun uitzending van vanavond. Het is al weer voor de derde keer, zodat de verslaggeefster bij het afscheid roept: Tot volgend jaar maar weer!
Dan begint de draaidag van Hello Goodbye. Wendy gaat wat rondvragen, ik loop oplettend door de aankomsthallen. Waar zitten de verhalen? In aankomsthal 3 tref ik een jongen met een roos in zijn handen, die heel erg zenuwachtig naar de bagagebanden kijkt. Het wordt een prachtig verhaal. Hij is smoorverliefd op zijn Venozolaanse vriendin die drie weken is weggeweest. Elke dag heeft hij een gedicht voor haar geschreven en haar dat per telefoon voorgedragen. Wat is het voor meisje? Ik wilde altijd al een vriendin die met borden zou gooien, zegt de jongen lachend. Temperamentje hè? Als ze elkaar in de armen vallen, volgt er een spetterend welkom. Geluidsman Menno krijgt er een blos van op zijn wangen. Dit wordt weer een mooie dag!
